W badaniach ekologicznych:

 

Wykazano istotne różnice w strategiach alokacji metali ciężkich między metalolubnymi i niemetalolubnymi genotypami Biscutella laevigata. Osobniki z terenów czystych akumulowały większe ilości cynku w porównaniu z roślinami z terenów skażonych, transportując toksyczne ilości jonów Zn dowrażliwych struktur. W efekcie, u roślin tych dochodziło do zaburzenia procesów fizjologicznych, co przejawiało się w postaci różnorodnych symptomów stresu na blaszkach liściowych (dr Alicja Babst-Kostecka)

Zidentyfikowano główne miejsca akumulowania Zn u Biscutella laevigata i wykazano różnice w tym aspekcie między okazami z terenów metalonośnych i czystych. U roślin metalolubnych główną strukturą gromadzenia Zn okazała się dolna epiderma blaszki liściowej, natomiast najmniej metalu znajdowało się we floemie i ksylemie – ten ostatni był całkowicie wolny od jonów Zn. Zupełnie przeciwstawne tendencje stwierdzono dla roślin nie-metalolubnych. Obserwacje te dowodzą, iż u genotypów z terenów metalonośnych kluczową rolę w utrzymaniu homeostazy odgrywa koordynacja i regulacja szeregu mechanizmów fizjologicznych związanych z pobieraniem, transportem i alokacją metali (dr Alicja Babst-Kostecka)

Wykazano, że śluzowce mogą akumulować ogromne, w przeliczeniu na suchą masę, ilości metali ciężkich (rzadko spotykane wśród innych organizmów), przy czym ilości te są w dużej mierze nieadekwatne do stężeń metali ciężkich w środowisku. Zarówno w środowisku czystym, jak i zanieczyszczonym poziom akumulacji metali ciężkich w śluźni może być bardzo wysoki, co oznacza, że śluzowce nie mogą być stosowane jako bioindykatory tego typu zanieczyszczenia (dr hab. Paweł Kapusta). 

Przy pomocy technik immunohistochemicznych wykazano, iż cyklotydy (cykliczne polipeptydy produkowane przez rośliny z rodziny Violaceae) rozmieszczone są w tkankach w szczególności narażonych na działanie patogenów (epiderma) oraz mających znaczenie dla ich rozprzestrzeniania się w roślinie (wiązki przewodzące). Dystrybucja cyklotydów w tkankach sugeruje ich rolę obronną przeciwko mikroorganizmom patogennym i/lub szkodnikom ssącym (mszyce, przędziorki). Wykazano aktywność bakteriobójczą cyklotydów izolowanych z Viola odorata i Viola uliginosa (cyO2, cyO3, cyO8, cyO13, cyO19) przeciwko roślinnym bakteriom patogennym Pseudomonas syringae oraz przeciwko grzybom endofitycznym (cyO13) izolowanym z roślin rosnących w ich środowisku naturalnym (dr Błażej Ślązak)

 

W badaniach mykologicznych:

 

Na podstawie analiz morfologicznych i molekularnych (taksonomia zintegrowana) opisano nowy dla nauki gatunek grzyba Ceraceosorus africanus Piątek, K. Riess, Karasiński & M. Lutz z Beninu, Ghany oraz Togo należący do zagadkowego rzędu Ceraceosorales. Wykazano, że grzyb ten tworzy owocniki przypominające grzyby kortycjoidalne, typowe dla Agaricomycotina, ale unikatowe dla Ustilaginomycotina. Molekularne analizy filogenetyczne, w oparciu o sekwencje 18S, 5.8S, 28S rDNA, RPB2, TEF1 wykazały, że rząd Ceraceosorales, którego pozycja filogenetyczna pozostawała dotychczas niewyjaśniona, jest spokrewniony z rzędami Entylomatales i Exobasidiales (dr hab. Marcin Piątek, dr Dariusz Karasiński)

W oparciu o analizy w elektronowym mikroskopie transmisyjnym (TEM) opracowano konidiogenezę grzybów z rodzaju Tuberculina i wykazano, że jest ona unikatowa w obrębie gromady Basidiomycota (dr hab. Marcin Piątek)

Potwierdzono wystepowanie gatunków biologicznych w naturalnych populacjach śluzowców z rodzaju Meriderma (Stemonitales). Występowanie gatunków biologicznych (w obrębie gatunków morfologicznych) stwierdzano dotychczas w eksperymentach przeprowadzanych w kulturach in vitro głównie na gatunkach z rzędu Physarales (P. Janik, A. Ronikier)

 

W badaniach nad roślinami naczyniowymi:

 

Opublikowano wyniki syntetycznej analizy dostępnych danych dotyczących bioróżnorodności i wzorców biogeograficznych bioty Karpat. Opisano m.in. zarysowujące się wzorce rozmieszczenia geograficznego różnorodności i endemizmu w różnych grupach organizmów (wskazując m.in. na ogólnie wyższy udział gatunków endemicznych w południowej niż w północnej części Karpat), znaczenie Karpat jako długoterminowej ostoi dla wielu gatunków, rozmieszczenie barier filogeograficznych i cytogeograficznych w Karpatach, a także wyniki dostępnych analiz czasu dywergencji linii genetycznych w Karpatach (wskazujące m.in. na trzeciorzędowy wiek niektórych taksonów i wewnątrzgatunkowych linii genetycznych) (dr hab. Michał Ronikier)

Opublikowano wyniki syntetycznej analizy wzorców zróżnicowania genetycznego gatunków kserotermicznych w obszarze Europy Środkowej i Wschodniej. Wykazano, że nie tylko gatunki związane z tzw. „zimnym stepem”, ale także te reprezentujące element pontyjsko-pannoński, reprezentują na tym obszarze element starszy niż tylko późnoglacjalny czy holoceński; odnotowany poziom zmienności genetycznej w populacjach z Europy Wschodniej może wskazywać, że ten obszar mógł pełnić rolę lokalnego refugium dla tych gatunków na północ od Karpat (dr hab. Elżbieta Cieślak)

Dla nieopracowanego dotychczas całościowo pod względem rozmieszczenia roślin naczyniowych terenu Rowu Podtatrzańskiego, stwierdzono występowanie i podano rozmieszczenie (kartogramy) 761 taksonów rodzimych i 225 antropofitów, w tym licznych i nieznanych dotychczas z tego obszaru (prof. dr hab. Zbigniew Mirek)

 

W badaniach lichenologicznych:

 
Przeprowadzono pierwszą analizę filogenetyczną rodzaju Lecanora i rodzajów pokrewnych opartą na róznych markerach molekularnych (ITS, nucLSU, mtSSU, MCM7, RPB1, RPB2); na tej podstawie zaproponowano nowe ujęcia taksonomiczne, m.in. zaproponowano 30 nowych kombinacji nomenklatorycznych autorstwa: Śliwa, Zhao Xin & Lumbsch (prof. dr hab. Lucyna Śliwa)
 
Opisano sześć nowych gatunków porostów tropikalnychCladonia camerunensis Ahti & Flakus (Kamerun), C. compressa Ahti & Flakus (Boliwia) i C. vescula Ahti, Kukwa & Flakus (Boliwia, Peru) oraz Cora maxima Wilk, Dal-Forno & Lücking, C. pseudobovei Wilk, Dal-Forno & Lücking i C. terricoleslia Wilk, Dal-Forno & Lücking (dr Adam Flakus, dr Karina Wilk)

 

Opierając się na rewizji bogatego materiału zielnikowego oraz danych z literatury, opublikowano krytyczną listę 75 gatunków porostów z rodziny Trypetheliaceae występujących w Boliwii, z tego 37 gatunków stwierdzono po raz pierwszy w tym kraju, a 24 opisano jako nowe dla nauki (dr Adam Flakus)

 

W badaniach fykologicznych:

Opisano nowy dla nauki gatunek złotowiciowca - Mallomonas cronbergiae J. Piątek (dr hab. Jola Piątek) 

Odnotowano 32 taksony euglenin bezbarwnych nowych dla flory Tajlandii (prof dr hab Konrad Wołowski)